29/07/2026 Rustdag Coucou les amis, Vandaag was het rustdag. Wat stel je je voor bij een rustdag, 4 dagen diep in een intensief trainingskamp met drie trainingen per dag? Uitslapen, stretchen, zwemmen, lekker eten? Ja, de meeste van onze jeugd dacht daar hetzelfde over. De realiteit? Een halfuur eerder opstaan, een massa intensieve hoogteparcours trotseren dat onze grenzen zowel fysiek als mentaal op de proef stelt. Nog vermoeiender dan onze trainingsdagen die we al gehad hadden, waarna de oogjes van sommigen al snel na het avondeten dichtvielen. Maar was het leuk? Ja! Korte recap van onze rustdag: ontbijten om 7u30, waarna er in recordtijd afgewassen werd zodat we om 8u30 klaar stonden voor de trip naar de Franse Alpen. Deze rit van 2 uur werd makkelijk volgezongen met schijfjes van Pommelien in de bus van Sare en Joke, en met Vlaamse klassiekers bij dj Jolien. Eens aangekomen aan het klimparcours werd ons kort de spelregels uitgelegd: harnasje aan, goed naar de instructies kijken (gelukkig waren het tekeningen, want ‘Francais, non’) en geleidelijk aan de moeilijkheidsgraad opbouwen. Dat laatste volgden onze competitieve leden zeker op (ahum). Het bleek een gezellige dag te zijn. Gust, de jongste van de hoop, heeft ook een topdag achter de rug: hij heeft zijn angsten voor het parcours Geel IV (een parcours met 15 ziplines) onder aanmoediging van Brent P, Seppe vdw en de dames junioren overwonnen. Voor Linde was het net iets minder tof: ze vergat 2x haar katrollen van de ziplines vast te maken en sprong zo met enkel twee veiligheidskoortjes het diepe in. Geen stress: ze is ongehavend thuisgeraakt. Het hoogtepunt van de dag was toch wel de 600m lange zipline, zo’n 160m van de grond. Bijna alle NWC’ers hebben deze voltooid. Volgens Strava gingen we hier tot zo’n 75 km/u op (mogelijks een tikkeltje enthousiast afgerond). ’s Middags konden we in de schaduw onze somsjes zelf beleggen en verorberen. Terug op onze kampplaats kwam de geur van gebakken kip en currysaus ons al tegenmoet: keukenprinsesjes Carlijn, Sander en Liene hadden het hoogteparcours wat eerder verlaten om ons zo snel mogelijk een lekker bordje voor te kunnen schotelen. Enkele plonsjes en een groepsfoto later was het alweer tijd voor de jongsten om het bedje in te kruipen. De oudsten maken er nog een gezellige avond van. Morgen vliegen we er terug in! Groetjes van Joke (en een beetje Jana, Jonas en Mich)
